Lovacki Savez Srbije

Objavljujemo tekst Amandmana na član 74. Nacrta Zakona o udruženjima u celosti:

MINISTARSTVU ZA DRŽAVNU UPRAVU
I LOKALNU SAMOUPRAVU

A M A N D M A N
na član 74. Nacrta Zakona o udruženjima

Predlažemo da član 74. Nacrta Zakona o udruženjima glasi:

Nepokretnosti u društvenoj svojini na kojima pravo korišćenja imaju društvene organizacije, udruženja ili oblici povezivanja udruženja (savezi, odnosno asocijacije), sa sedištem na teritoriji Republike Srbije, (u daljem tekstu: društvene organizacije), na kojima je pravo korišćenja stečeno po osnovu besteretnog prenosa ili ustupanja od strane državnih organa ili organa lokalne samouprave, danom početka primene ovog zakona prelaze u državnu svojinu.
Nepokretnosti u društvenoj svojini na kojima pravo korišćenja imaju društvene organizacije, a stečeno je iz doprinosa svojih članova (članarina, dobrovoljni doprinosi u radu i materijalu i sl.) i drugih sopstvenih sredstava, kao i donacijama ili poklonima pravnih i fizičkih lica, danom početka primene ovog zakona postaju njihova svojina.
Rešenje o svojini na nepokretnostima iz stava 2. ovog člana, doneće ministarstvo nadležno za poslove uprave, na osnovu zahteva sa dokazima, koji su društvene organizacije dužne da podnesu uz prijavu za upis usklađivanja, iz člana 73. ovog zakona.
U svemu ostalom ostaje predloženi tekst, uz usklađivanje numeracije stavova, (u trećem stavu osnovnog teksta, (peti stav sa amandmanskom dopunom) umesto: "iz stava 2." treba "iz stava 4.", a u petom stavu osnovnog teksta, (sedmi stav sa amandmanskom dopunom) umesto: "sa stavom 4." treba "sa stavom 6.".

O b r a z l o ž e n j e

Osnivanje i pravni položaj društvenih organizacija i udruženja građana, uređeni su važećim Zakonom o društvenim organizacijama i udruženjima građana (Sl.gl.SRS 24/82, 39/83 i dr.).
U I poglavu, člana 10. tog zakona, utvrđeno je da su društvene organizacije i savezi društvenih organizacija društvena pravna lica, a udruženja građana i savezi udruženja građana građanska pravna lica.
U III poglavlju, 38. stav 1. istog zakona, utvrđeno je da za ostvarivanje svojih ciljeva društvene organizacije mogu sticati stvari, novčana sredstva i materijalna prava, a u stavu 2. da sredstva iz stava 1. društvene organizacije stiču iz doprinosa svojih članova i iz drugih izvora na osnovu samoupravnog sporazuma, ugovora ili drugog pravnog posla, kao i na osnovu odluke državnog organa ili po sili zakona.
U članu 48. stav 2. utvrđeno je da društvena organizacija može nepokretnosti preneti na drugo društveno pravno lice ili otuđiti iz društvene svojine u skladu sa posebnim propisima.
U članu 51. utvrđeno je da društvene organizacije vode knjigovodstvo i vrše obračunavanje amortizacije, otpis vrednosti sredstava i revalorizaciju sredstava, u skladu sa posebnim zakonom, a u članu 52. da kada društvena organizacija prestane sa radom, sredstva koja ostanu posle podmirenja obaveza te organizacije, prenose se na društveno pravno lice određeno statutom društvene organizacije.
U članu 53. utvrđeno je da udruženja građana, kao građansko pravna lica, stiču u svojinu sredstva od članarine, poklona i na drugi način utvrđen zakonom.
Kada se radi o nepokretnostima na kojima je pravo korišćenja, društvenim organizacijama i udruženjima građana, preneto, bez naknade, na osnovu odluke državnog organa ili po sili zakona, kao i odlukama organa lokalne samouprave, ima osnova da nepokretnosti, na kojima je tako stečeno pravo korišćenja, pređu u državnu svojinu.
Međutim, situacija je sasvim drugačija, kada se radi o nepokretnostima na kojima je pravo korišćenja društvenih organizacija i udruženja građana stečeno iz doprinosa svojih članova i iz drugih izvora na osnovu samoupravnog sporazuma, ugovora ili drugog pravnog posla.
Imajući u vidu sve navedene odredbe zakona o društvenim organizacijama i udruženjima građana, a naročito odredbe člana 38. nema nikakvog osnova, da nepokretna imovina, koja je u evidenciji nepokretnosti evidentirana kao društvena svojina, na kojoj pravo korišćenja ima određena društvena organizacija ili udruženje građana, a koja je stečena iz doprinosa svojih članova i iz drugih izvora na osnovu samoupravnog sporazuma, ugovora ili drugog pravnog posla, pređe u državnu svojinu.
Radi se o tome, da drugog načina evidentiranja svojine pravnih lica, u vreme sticanja te svojine, od strane društvenih organizacija i udruženja građana, nije ni bilo, postojala je samo privatna svojina fizičkih lica, sva svojina pravnih lica bila je evidentirana kao društvena svojina sa pravom korišćenja.
Iz navedenih odredbi Zakona o društvenim organizacijama i udruženjima građana, jasno se vidi da je, tim zakonom, bilo omogućeno društvenim organizacijama i udruženjima građana da stiču svojinu i iz sopstvenih sredstava, koja nisu imala veze sa državnim organima, da njome raspolažu, pa i da je otuđe, u skladu sa zakonom, tako da je proglašavanje nepokretne imovine, stečene na ovaj način, državnom svojinom, jedan vid najgrublje nacionalizacije, za koju nema nikakvog osnova, čak ni u važećem, "komunističkom", zakonu iz 1982. godine.

Navešćemo samo najočiglednije primere:

- Zgrada Lovačkog saveza Vojvodine, u Novom Sadu, izgrađena je 1939. godine, sredstvima Lovačkog saveza Vojvodine i u tadašnjim zemljišnim knjigama upisana kao svojina Lovačog saveza Vojvodine. Posle 1945. godine, ova zgrada prešla je, kao i sva svojina pravnih lica, u društvenu svojinu, na kojoj pravo korišćenja ima Lovački savez Vojvodine.
U međuvremenu, stanovi koji se nalaze u zgradi, prodati su, bez saglasnosti Lovačkog saveza Vojvodine, licima koja su ih koristila, a koja su proglašena nosiocima stanarskog prava i Lovačkom savezu Vojvodine je ostao samo poslovni prostor.
- Zgrada lovačog doma u Kragujevcu, izgrađena krajem tridesetih godina prošlog veka, krajem šezdesetih godina srušena je, zbog potreba grada. Po osnovu svojine na toj zgradi, lovačkom udruženju "Šumadija" iz Kragujevca ustupljeno je pravo korišćenja na zgradi "Denkov konak" u Kragujevcu, koja je pod zaštitom države i za koju lovačko udruženje ima i obavezu da je održava, u skladu sa zakonom o zaštiti spomenika kulture.
- Zgrada lovačkog doma u Beogradu, na kojoj pravo korišćenja imaju Lovački savez Srbije i Lovački savez Jugoslavije, sa po jednom polovinom, građena je od 1959. do 1962. godine, sopstvenim sredstvima saveza, od doprinosa svih lovaca tadašnje Jugoslavije i kredita koji su vraćeni banci.
Zgrada je izgrađena na mestu na kome su se, od osnivanja Lovačkog saveza Srbije, nalazile i prostorije koje su bile vlasništvo ovog Saveza, (Lovački savez Srbije je asocijacija 212 lovačkih udruženja, iz cele Srbije, u koja je neposredno učlanjeno 95.000 članova-lovaca, a Savez, kao i mnoga udruženja, postoji već 110 godina, osnovan je 1896. godine).

Predloženim Nacrtom Zakona o udruženjima, sve navedene nepokretnosti, preći će u državnu svojinu, iako država nema nikakvog udela u njegovom sticanju, već su stečene iz doprinosa svojih članova (članarina, dobrovoljni doprinosi u radu i materijalu i sl.) i drugih sopstvenih sredstava, kao i donacijama ili poklonima pravnih i fizičkih lica i drugim teretnim pravnim poslovima, što je najgrublja nacionalizacija, koja se sprovodi pet godina posle sloma komunizma u ovoj zemlji.
Isto važi i za sve nepokretnosti koje su, iz doprinosa svojih članova (članarina, dobrovoljni doprinosi u radu i materijalu i sl.) i drugih sopstvenih sredstava, kao i donacijama ili poklonima pravnih i fizičkih lica, izgradila mnogobrojna lovačka udruženja u Srbiji, koja, kao i njihovi savezi, nikada nisu finansirana iz budžeta Republike Srbije.
U proteklom vremenu, lovačka udruženja u Srbiji sticala su imovinu gradeći je i pribavljajući u svojinu, sredstvima koja su sama stvarala, doprinosima i radom svojih članova, a ne iz društvenih dotacija, budžeta ili fondova.
Njihovi lovački domovi, fazanerije i druge nekretnine, podizani su, često i uz pomoć drugih građana, fizičkih i pravnih lica i njihove lokalne zajednice (lični rad, materijal, zanatske usluge, donacije i pokloni i dr.), jer su lovačka udruženja deo istorijske tradicije naseljenih mesta u Srbiji, a njihove društvene prostorije, okupljanja i manifestacije, deo društvenog života tih zajednica.
Iz sopstvenih sredstava, kupoprodajnim ugovorima, poklonima i donacijama sticana je i druga nepokretana imovina (obradivo i drugo zemljište za jednogodišnje i višegodišnje zasade), koja služi gajenju i zaštiti divljači i unapređenju lovstva.

Iz gore navedenih razloga, predlažemo da se imovima lovačkih udruženja u Srbiji i njihovih asocijacija, kao i drugih društvenih organizacije i udruženja građana, koja je sticana iz doprinosa svojih članova (članarina, dobrovoljni doprinosi u radu i materijalu i sl.) i drugih sopstvenih sredstava, kao i donacijama ili poklonima pravnih i fizičkih lica, ne proglasi državnom svojinom, jednostranim aktom države i time oduzme od onih koji su je zakonito sticali i stvarali.
Ovo tim pre što je se, na taj način, mnogo više doprineti ugledu države, kao institucije koja postupa na načelima pravne sigurnosti, pravde i pravičnosti, nego što bi, suprotnim postupanjem, bilo materijalne koristi po državu, od te imovine.

Sa poštovanjem,

Predsednik
Zoran Živojinović, dipl.ing.